Yedek Subay Yemin Töreninden Sonra İzin Var Mı?
Bugün çok garip bir gündü, başımda bir dünya vardı, ama aynı zamanda hafif bir rahatlama da vardı. Yedek subay yemin töreninden sonra “izin var mı?” sorusunu sormak, benim için başka bir anlam taşımıştı. Çünkü bugüne kadar, askerlik dediğimiz şeyin sadece düzenli bir hayat, emirler ve disiplin olmadığını, bir insanın hayatına neler katabileceğini çok daha iyi kavradım. Hadi gelin, bugün yaşadığım o anı bir parça paylaşayım. Hem de sadece bir tören değil, bir dönüm noktasıydı.
Yemin Töreni: Gerçekten Ne Bekliyordum?
Saatler öncesi, sabah erken saatlerde hepimizin yüzü bir parça asık ama bir o kadar da sabırsızdı. Bugün, yaklaşık 18 aydır beklediğim, hayatımın en önemli anlarından biriydi. Kayseri’de, uykusuz gecelerle geçen, kışın soğuğunda bekleyişle dolu o aylar bir anda gözlerimin önüne geldi. Yemin töreni, kelimelerle anlatılamayacak bir duyguyu içinde barındırıyordu; hem heyecan, hem korku, hem de sonunda bir şeyin tamamlanmasının huzuru.
Hepimizin gözleri birbirine kenetlenmişti, çünkü bu an, hepimizin hayatta bir daha yaşayamayacağı türden bir andı. Kollarımda askeri üniforma, sırtımda çantam… O an, “ben de bu toprağın bir parçasıyım” diye düşündüm. Ama bu, sadece o anın verdiği bir his miydi, yoksa gerçekten bir insanın o şekilde hissetmesi mi gerekiyordu?
İçimden bir ses, “Hadi, artık şunu bir tamamla, ondan sonra biraz rahatla,” diyordu. Sonunda yeminimiz yapılacak, ardından da hayatımıza yeni bir sayfa açılacaktı. Ama aklımda tek bir şey vardı: “Yedek subay yemin töreninden sonra izin var mı?” sorusu. Zihnimde dönüp duruyordu. Çünkü ne olursa olsun, o törenden sonra bir an olsun dinlenmek, bir nefes almak istiyordum. Gözlerim, yanımdaki arkadaşlarımın yüzlerinden kayıp, kendi iç dünyama daldım.
Yemin Töreni: Karışık Duygular
Sonunda sıra bizlere geldi. İlk adımımı atarken, tam anlamıyla titriyordum. Bedenim değil ama kalbim adeta bir bombanın patlamasına ramak kalmış gibiydi. “İlk defa bu kadar ciddi bir şey yapıyorum” diyordum kendi kendime. Hepimiz sırayla yemin ettik. O an ki sessizlik, sanki bütün dünya sadece bizler için durmuş gibiydi. Gözlerimi bir an için yere indirdiğimde, kendimi tanıyamadım. Bir yandan da bir sorunun cevabını arıyordum: Yedek subay yemin töreninden sonra izin var mı?
Sonunda yeminimizi ettik. O anda gözlerimdeki buğuyu biraz olsun dağıtmak istedim. Birkaç arkadaşımın gülümsediğini gördüm ama içimden bir şeyler eksikti. Belki de daha fazla bir şey beklemiştim. Belki de hayatımdaki bu dönüm noktasını gerçekten sindirememiştim.
Yemin töreni bittikten sonra, bir anda herkes birbirine bakmaya başladı. Sanki kimse ne yapacağını bilmiyordu. Birçok askeri tören gibi, çok düzenliydi, her şey özenle planlanmıştı. Ama o yemin anında insanın içini kaplayan o garip boşluk, nedense çoğumuzu bir parça etkiledi.
Yemin Töreni Sonrası: “İzin Var Mı?”
Tören bittiğinde, komutanımız “Hepinize başarılar, şimdi serbestsiniz” dedi. Ama bir anda herkes aynı soruyu sormaya başladı: “İzin var mı?” Çünkü, yemin ettikten sonra, artık herkes için yeni bir dönemin başladığını düşünüyordu. Hepimizin gözleri birbirine kayarken, her biri bu soruya kendi içinden yanıt vermeye çalışıyordu. “İzin” kelimesi bile bir özgürlük hissi yaratıyordu.
O anı hatırlıyorum; saatler geçtikçe, birçoğumuz dağılmaya başlamıştı. Bazı arkadaşlar telefonlarına sarılmış, sevdikleriyle konuşmak için sabırsızlanıyordu. Kimisi kendi odasına çekilip birkaç saat uyumayı düşünüyor, kimisi ise biraz nefes alıp hayatına tekrar başlamak istiyordu. Ama içimde bir huzursuzluk vardı. O kadar uzun beklediğim, o kadar zorlu geçen bir dönemin ardından, yalnızca birkaç gün izin alacağımı düşünmek biraz hayal kırıklığıydı.
“İzin var mı?” sorusu beni düşündürtmüştü. Bütün bu yıllarca süren disiplinin, düzenin sonunda tek istediğimiz şey, sadece birkaç gün dinlenmekti. Oysa askerlik, aslında bu kadar basit bir şey değildi. Bir yandan özgürlük hissini tatmak istesek de, o günden sonra hayatımızda yine bir düzenin, bir disiplini daha bekliyordu.
Duygularım: Bir Anlık Huzur, Sonra Yine Bekleyiş
Törenin ardından ilk başta rahatlamıştım, evet. Ama bir süre sonra, hepimizin farklı yönlere doğru dağıldığı o anlar bana, askerlik hayatımın sonlanmasının bile tamamlanmadığını gösterdi. Hızla geçirdiğimiz bu günler, bir şekilde içimde kayboldu. O “izin” anı aslında bir süre sonra, geçici bir şey olarak kalmaya başladı. İçimdeki o huzur, kısa bir süreliğine sahip olduğum bir hediye gibiydi. İzinli olduğumu düşünmek bana özgürlük hissi vermişti, ama bu özgürlüğün de birkaç günle sınırlı olduğunu anlamam uzun sürmedi.
O günün sonunda, akşam saatlerinde Kayseri’deki evime dönerken, içerideki yorgunluğu hissediyorum ama aynı zamanda bir şeyin eksik olduğunu da fark ediyorum. Bu törenden sonra sadece birkaç gün izin alacağım ve sonra tekrar başlayacak olan askeri düzen hayatı beni bir şekilde sarmıştı. Ama o an, bir süre için sadece kendimi düşündüm. “İzin var mı?” sorusunun cevabını almak için birkaç gün daha beklemem gerekecek, ama bu bekleyişin içinde, insanın özlediği basit şeylere kavuşma isteği var.
Yemin töreni, beklediğim kadar kolay bir şey değildi. Zihnimde hala soru işaretleri vardı. “İzin var mı?” sorusunun cevabı, aslında hayatın ritmini yakalamak için geçici bir anın ötesine geçememişti. O gün ne öğrendiysem, bir insanın tüm hayatı boyunca en çok ihtiyaç duyduğu şeyin “dinlenmek” olduğunu anladım. Yemin töreninin ardından birkaç günlüğüne özgür olacağım, ama sonra yine disiplin, yine düzen ve yine sabırla bekleyiş olacak.