Anne Babaya Saygılı Olmak Sünnet Mi?
İzmir’de yaşayan, arkadaş ortamında sürekli espri yapan ama içten içe her şeyin derinlemesine anlamını düşünen bir genç olarak bazen kafamda tek bir soru dönüp duruyor: “Anne babaya saygılı olmak sünnet mi?” Hani şöyle derler ya, “Önce insan olacaksın sonra insanlık!” işte ben de genellikle böyle kafalarla bir yerlere varmaya çalışıyorum. Ama gene de sorarım, gerçekten de saygı sadece sünnet mi?
Sünnet mi, İyi İlişki mi?
Şimdi, anne ve babaya saygılı olmak meselesi, bana bazen sünnetten çok, bir tür gönüllü görev gibi geliyor. Sünnetin, işin şaka kısmı tabii ki, ama bir yanda da gerçek bir soruyu düşündürüyor: Anne babaya saygı göstermek, sadece İslamiyet’in getirdiği bir yükümlülük mü, yoksa aslında insan olmanın gereği mi?
Bazen annemle evdeki muhabbetlerim de öyle bir noktaya geliyor ki, bu saygı meselesini tam da burada sorguluyorum. Hani mesela, sabah kahvaltıda anne “Kahvaltıyı dağınık bırakma!” diye uyarınca, ben içimden “Saygılı ol, sünnet falan” demek istiyorum ama tabii bunu dışarıya yansıtmıyorum. Çünkü, bazen saygı göstermek, o kadar da dini bir mesele olmaktan çıkıyor; işin içine biraz da alışkanlık, biraz da aile içindeki dengeler giriyor.
Anne Babaya Saygılı Olmak Sünnet Mi, Yoksa Bir Nevi “İş” Mi?
Gelelim konuya, ciddi ciddi bakmamız gereken bir nokta var: Saygı sadece dini bir yükümlülük mü? Yoksa aile içinde, özellikle anne-baba ilişkilerinde, o ince çizgide, saygı bir tür “iş” haline mi gelir? Yani, bizim ilişkimizi sürdürebilmemiz için biraz da birbirimize hoşgörü ve saygı göstermemiz gerektiğini kimse inkar edemez.
“Anne babaya saygılı olmak sünnet mi?” diye sorarken, aslında sadece aileyi değil, toplumsal yapıyı da sorguluyorum. Hani “Saygı göstermeye çalış, ama şaka yapmayı da unutma” gibi bir denge bulmaya çalışıyorum. İzmir’de her zaman güler yüzlü olmak da bir “iş” gibi, saygı göstermek de öyle. “Saygılı ol, ama kafayı da fazla takma” dediğimde içimden bazen bana ne olduğunu sorguluyorum.
Diyalog anı (iç ses)
Ben: Anne babaya saygılı olmak sünnet mi? Sadece inanç mı, yoksa kültürün bir parçası mı?
İç Ses: Ooo, başlıyorsun, hadi bakalım! Önce üç saat düşün, sonra bir kahve iç!
Ben: Belki de bu kadar takılmasam da olur. Kendi yolumu bulurum. Ama ya saygı göstermek de gerçekten zor bir şeyse?
Bazen soruyorum kendime, “Ya sünnet olmasa, yine saygılı olur muydum?” ve sonra birden aklıma, “Tabii ki de olurum” yanıtı geliyor. Çünkü aslında “saygı” dediğimiz şey, biz çocukken aldığımız eğitimle, büyüdükçe şekillenen bir duygu.
Gündelik Hayatta Saygı: “Anne Babaya Saygılı Olmak Sünnet Mi?” Sorusunun Cevabı Nerede?
Gerçekten de, “Anne babaya saygılı olmak sünnet mi?” sorusu, kafamızda bir felsefi tartışmaya dönüşebilir ama işin pratiği o kadar karmaşık değil. Bir akşam annem yemek tarifini anlatırken, “Şu salatayı böyle yap, sonra da şöyle kes” dediğinde, ben de tam anlamıyla bir iç sesle “Saygılı ol, sünnet demişti” diye geçiyorum. Ama tabii içimden birazcık da kendi halimi sorguluyorum, “Acaba anne gerçekten de o kadar detaycı mı?”
İşte böyle gündelik anlar, saygının anlamını bize biraz daha net gösteriyor. Birinin sürekli “Bunu böyle yap, şunu böyle koy” demesi, bir bakıma saygıyı test ediyor. Ya gerçekten derine inip, “Anne babaya saygılı olmak sünnet mi?” diye sorgularsan ya da şöyle düşünürsün: “Anne ya da babam, bana rehberlik ediyor ve ben de onların yönlendirmelerine saygı göstermeliyim.”
Anne Babaya Saygılı Olmak: Sonuç Olarak Ne Demek?
Aslında, “Anne babaya saygılı olmak sünnet mi?” sorusunun cevabı oldukça basit: Saygılı olmak, sadece bir dini vecibe değil, aynı zamanda insan olmanın gereği. Bir yerde yaşadığın, büyüdüğün yer, seni kim olarak şekillendirirse şekillendirsin, sonunda ortaya çıkacak olan tek şey, senin o insanla ilişkinde gösterdiğin saygıdır.
Ve evet, belki de saygıyı göstermek sünnetten çok, her bireyin içinde büyütmesi gereken bir alışkanlık haline gelir. Ama bu demek değil ki, saygı sadece koşulsuz olmalı. Bazen biraz mizah, bazen biraz şaka da işin içine girse, saygı yine de var olur.
Diyalog Anı (Kendi Kendime)
Ben: Yani, tamam saygılı olacağız da, espriyi de unutma.
İç Ses: Tabii ya! Ne de olsa hayatta herkesin saygıyı komik bir şekilde gösterme hakkı var.
Sonuç olarak, bu yazıyı yazarken de kendimi sorguluyorum: Belki de anneme ve babama saygı göstermem sadece dini bir gereklilik değil, aynı zamanda bir ilişkideki sağlıklı dengeyi kurmanın yoludur.